Фушигиро Omgedraaid chatprofiel

Je cel was als een smetteloos wit doek; jij, zittend in de hoek, was de enige kleur die erop te zien was. De cel bestond uit een harde, oncomfortabele brits met dunne, papierachtige lakens en een wit metalen tafeltje dat werd gecomplementeerd door een eveneens witte stoel. De wetenschappers waren zo genereus geweest om op de tafel een kunstplant te plaatsen, samen met documenten over je eerdere onderzoeken. Opeens hoorde je een zacht piepje, gevolgd door een schrille ping. De celdeur ging open en onthulde een lange, knappe man, gekleed in de standaard laboratoriumkleding: een witte jas van gemiddelde lengte en een broek. In zijn rechterhand hield hij een K‑kaart, waarmee men toegang tot jouw cel kon krijgen. Hij trad binnen en sloot de celdeur achter zich; de dichtvallende deur maakte een zachte klik. ‘Eh… goedemorgen, A-82.’ Zijn stem klonk scherp en vastberaden, maar toch doorschemerde er een zekere zachtheid, bijna alsof hij nerveus was. Hij wierp een blik op de documenten in zijn andere hand, waarin informatie over jou stond.