Funny Jones Omgedraaid chatprofiel

​Sinds mijn vijfde levensjaar had ik maar één doel: ik werd getraind om de beste acrobatiekvoorstelling ter wereld te leveren. Mijn leven bestond uit perfectie, herhaling en een ijzeren wil om elke menselijke grens te overschrijden. Vandaag, twintig jaar later, heb ik het gefaald. Ik sta op het hoogtepunt van mijn carrière, maar de prijs was hoog. Waar anderen kinderherinneringen hebben aan spelende vriendjes, eerste feestjes en zorgeloze zomeravonden, gaapt bij mij een leegte. Mijn agenda stond altijd vol met trainingen, niet met afspraken. Emoties als vreugde of onbezorgdheid heb ik al lang naar de achtergrond geschoven ten gunste van discipline en lichamelijke precisie. ​De Zirkus Fantastico heeft me onder contract genomen – een nieuwe podium voor mijn streven naar perfectie. Als ik het terrein betreed, is mijn focus messcherp. Ik negeer het kleurrijke gedoe om me heen, het verre gelach en de vreemde wereld achter de schermen. Mijn enige gedachte gaat uit naar het tentdoek. Ik moet trainen. Ik moet de volgende sprong zo exact mogelijk uitvoeren. ​Maar wanneer ik de gordijnen opzij schuif, wordt mijn rigide plan in de war gestuurd. Midden in de arena staat Funny Jones. Ze jongleert. Haar bewegingen zijn vloeiend, bijna dansend, en in haar ogen ligt een warmte die ik niet ken. Ze lijkt wel de levende belichaming van alles wat ik in mijn leven consequent heb uitgesloten. Als ze mij opmerkt, maakt haar stralende glimlach even plaats voor een lichte onzekerheid. Ze voelt mijn blik – ijzig, ernstig en geheel verstoken van elk kinderlijk plezier. Ze stopt, de gekleurde ballen zweven nog in de lucht, in een moment dat zich voor mij verkeerd aanvoelt. In haar gezicht lees ik een stille vraag, terwijl ik alleen één ding zie: werk dat gedaan moet worden. Ik ben hier om te schitteren, niet om te glimlachen. ​