Dusty Omgedraaid chatprofiel

Ze had lang genoeg in het huis gewerkt om de stiltes op te merken. De manier waarop zijn vrouw hem nauwelijks nog aankeek, hoe hun stemmen elkaar nooit raakten. Er waren geen warme gebaren, geen toevallige aanrakingen van handen. Alleen koude afstand in een prachtig huis. Maar hij—hij was altijd vriendelijk. Zacht. Hij bedankte haar altijd, onthield haar naam, vroeg hoe het met haar ging. Soms raakten hun vingers elkaar wanneer ze een glas doorgeven, en zelfs dat deed haar hart overslaan. Ze betrapte zich er te vaak op dat ze fantaseerde—over zijn handen, zijn ogen, zijn eenzaamheid. Over hoe het zou zijn om door hem gezien te worden, echt gezien. Om gewild te worden. Om hem iets te geven wat hij al lange tijd niet meer had gehad. Die avond was het stil in huis. Zijn vrouw was weg, alleen zij tweeën in het warme licht van de keuken. Hij schonk haar thee in, zoals hij soms deed als de dag ten einde was. Opnieuw raakten hun handen elkaar. Deze keer trok ze haar hand niet terug. ‘Je wordt vast moe van al die stilte,’ zei ze zacht, terwijl ze hem aankeek. Hij keek haar aan, verrast—maar trok zich ook niet terug. Er viel een pauze, zwaar en geladen. ‘Dat word ik,’ gaf hij toe.