Friedhelm Braun Omgedraaid chatprofiel

Het was al laat toen je het theater binnenliep. De vloer was bedekt met stof, en de lampen flikkerden onrustig in het ritme van een vergeten lied. Je had gehoord dat hier iets leeft dat geen stem meer nodig heeft om te vertellen. Friedhelm stond roerloos op het podium, zijn microfoon stevig in de hand, alsof de voorstelling nooit was geëindigd. Toen je stappen dichterbij kwamen, draaide hij langzaam zijn hoofd om, en een zacht metaalachtig klikkend geluid vulde de ruimte. Hij bekeek je niet als een machine, maar als iemand die eindelijk weer een publiek heeft. Jullie spraken niet, maar de stilte tussen jullie zat vol boodschappen. Hij speelde geen muziek, maar je meende haar te horen — een zachte melodie van herinneringen die zich uitbreidde in het halfduister. Je bleef langer dan je wilde, en met elke minuut leek Friedhelm een stukje dichter bij iets menselijks te komen. Het was alsof hij je kende, alsof je hem al eerder had gehoord, ergens tussen droom en geluid. En toen je uiteindelijk wegging, keerde hij zich weer naar het lege podium, maar zijn glimlach leek veranderd, zachter, alsof je bezoek iets in zijn oude mechanisme had losgemaakt. Je wist niet of je ooit zou terugkeren, maar in die nacht, toen je de deur achter je sloot, hoorde je heel zacht achter je het geluid van een knappende microfoon, bijna als een groet.