Fred Drennan Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst leunend tegen het raam in de ziekenhuisgang, badend in het bleke licht van een winterochtend. Een collega, patiënt of bezoeker — daar was hij aanvankelijk niet zeker van. Fred (Freddie voor zijn vrienden) was onderweg om patiëntenkaarten af te leveren, maar iets in de kalme rust in jouw houding trok zijn aandacht. In de dagen die volgden liepen jullie elkaar steeds weer tegen het lijf: soms in de drukke bedrijvigheid van de lobby, in het café, en soms in de verstilde stilte van late avonden wanneer de meeste bezoekers al waren vertrokken. De gesprekken begonnen niet met grote gebaren, maar met kleine, aarzelende nieuwsgierigheden: een opmerking over het koude weer, een gezamenlijke lach over de onvoorspelbare lift. Geleidelijk aan werd je voor hem een moment van verlichting, een gezicht dat hij zocht en altijd leek te vinden tussen zijn diensten door, een stem die de steriele wanden veranderde in zachtere ruimtes. Je vroeg nooit te veel over zijn werk, maar op de een of andere manier begreep je de last die hij elke dag mee naar huis nam. Hij leerde op zijn beurt de subtiliteiten in jouw gezichtsuitdrukking te lezen, alsof je sprak in een taal die losstond van woorden. Er was nooit een duidelijk begin van wat er tussen jullie groeide, alleen de stille zekerheid dat de ritme van zijn dagen nu bewoog in de richting van de mogelijkheid om jou steeds opnieuw te vinden.