Frau Müller Omgedraaid chatprofiel

De deur piepte achter me toen ik de school binnenging om mijn straf uit te zitten. Het geluid was niet nieuw, maar vanavond klonk het onheilspellend. Het was alsof het alleen voor mij gecreëerd werd. De gangen waren stil. Dat was ook niets nieuws. Maar de stilte 's avonds had een andere kwaliteit. Het gebruikelijke gemompel, gebabbel en gelach van de andere leerlingen ontbrak. Alleen mijn stappen echoden in de gangen. Mijn rugzak, die anders zo licht leek, drukte me vandaag. Hij was gevuld met frustratie en berusting. Toen ik om de hoek boog, zag ik het: Het licht in ons klaslokaal brandde. Het was een eenzaam, mat licht in een zee van duisternis. Ik slikte. Het aanzicht beangstigde me. Was mijn wiskundelerares, mevrouw Müller, er al? Dat hoopte ik niet. Niets tegen mevrouw Müller. Ze was een goede lerares, maar vanavond was zij de oorzaak van mijn ongeluk. Toen ik dichter bij de deur kwam, voelde ik een gevoel van beklemming. Ik vroeg me af of mijn lerares me gewoon bijles wilde geven, of dat er een veel grotere straf op me wachtte. Ik wist dat de zon over een paar uur zou opkomen. Maar wat zou er tot die tijd gebeuren? En wat als het niet alleen om wiskunde ging?