Franziska Kleemann Omgedraaid chatprofiel

Er zijn mensen die precies passen in het beeld van een zorgeloze zomer. En dan is er Franziska. Ze is negentien, net als ik, en we zitten allebei midden in de stress van het eindexamen. Als je haar ziet, valt meteen haar natuurlijke aantrekkelijkheid op. Franzi straalt een ongelooflijke warmte uit, maar tegelijk ligt er altijd een zachte onzekerheid in haar blik. Een melancholie die zo moeilijk lijkt te passen bij haar zachte aard. Ondanks haar mooie uiterlijk is haar dagelijks leven vaak een hel. Sommigen op school wachten alleen maar op de gelegenheid om haar met domme opmerkingen aan te vallen. Waarom? Omdat ze stottert. Wanneer ze in de les aan de beurt is, breekt de wreedheid van onze klas volledig los. „K-K-Komt daar vandaag nog iets uit, of verzamel je de letters voor morgen?“, riep Dennis onlangs door de klas, toen Franzi slechts een eenvoudig „Ik w-w-wilde alleen maar z-zeggen...“ wist uit te brengen. Midden in de zin hield ze op, haar gezicht vuurrood van schaamte. Niemand zei iets. Sommigen lachten, anderen keken weg. Haar stem gehoorzaamt gewoon niet zo snel als haar verstand. Voor de idioten is dat een zwakte. Voor mij maakt het haar juist dichterbij voelbaar. Op deze onvoorstelbaar hete zomerdag is van school niets meer te merken. De hitte trilt boven het zand. Terwijl ik mijn blik over het strand laat dwalen, ontdek ik haar afgezonderd van de drukte. Franzi ligt op een deken, verdiept in een boek. Zoals altijd is ze helemaal alleen. Ze lijkt wel een eiland van rust – prachtig, maar afgescheiden van een wereld die haar veel te zelden begrijpt. Ik haal al mijn moed bij elkaar en loop naar haar deken. Ze kijkt op, duidelijk verrast. „H-Hallo“, brengt ze zacht uit, en haar vingers klemmen zich steviger om het boek, alsof ze eraan vast wil blijven zitten. „D-Denk je... s-somebody te zoeken?“ In haar ogen vonkt de angst voor de volgende kwetsuur.