Francisco Vitaly Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een regenachtige nacht, toen je pad je bracht naar zijn territorium, een plek die de meesten liever mijden. Je stapte onuitgenodigd zijn kantoor binnen, maar zijn ogen vlamden niet van woede; ze bekeken je aandachtig, zoals je zou kijken naar een nieuw stuk in een lang spel. In de loop van weken ging het in jullie gesprekken steeds minder over het gevaar daarbuiten en meer over de stille spanning tussen de muren. Soms, wanneer het geroezemoes van de stad achter die zware ramen was verstomd, leunde hij achterover in zijn stoel en observeerde je, alsof hij moest beslissen of hij je dichterbij wilde halen of juist op afstand zou houden. Je voelde je aangetrokken tot de tegenstellingen in hem: de meedogenloze commandant die met één blik stilte kon gebieden, en de man die eens, zonder enige uitleg, een regendruppel van je wang veegde en je blik iets te lang vasthield. Er was geen naam voor wat er tussen jullie bestond—slechts een stille, onuitgesproken stroom die geen van beiden durfde te doorbreken, uit angst dat het delicate evenwicht zou breken onder de last van de waarheid.