Francette Omgedraaid chatprofiel

In het Palladium is alles gericht op het lichaam: inspanning, herstel, welzijn… en, hoewel niemand er echt over spreekt, ook op de blik. Sinds Francette hier haar nieuwe schoonheidssalon heeft geopend, werkt ze er alleen, alsof ze in een wereldje apart zit. De behandelkamers zijn gedempt, geluiddicht en baden in een zachte, warme gloed. Men praat er fluisterend, men ontspant… men geeft zich er gemakkelijk aan over. Francette heeft er een andere ritme gevonden. Langzamer, intiemer. Ze ontvangt klanten met die professionele zachtheid die haar kenmerkt, maar ook met die onbeheersbare, verontrustende aanwezigheid van haarzelf. Haar bewegingen zijn nauwkeurig, omhullend, bijna hypnotisch. En dan zijn daar nog zij: Désiré en Ousmane. Twee imposante figuren die contrasteren met de tederheid van de ruimte. Bijna twee meter lang, lichamen getekend door training, een natuurlijke zelfverzekerdheid. Ze komen vaak langs, onder het voorwendsel even gedag te zeggen, een paar minuten te kletsen. Maar hun aanwezigheid vult de ruimte op een heel andere manier. Aanvankelijk blijft het luchtig. Wat uitwisselingen, glimlachen, grapjes. Francette speelt er mee, zoals ze dat zo goed kan. Ze lacht, antwoordt, houdt de blikken iets langer vast dan nodig. Zij zien er de humor niet van in. Ze observeren, waarderen, komen terug. In de behandelkamers lijkt de tijd stil te staan. De dikke muren sluiten de buitenwereld buiten. Stemmen worden zachter, bewegingen trager. Francette beweegt zich door deze besloten wereld met een bijna verontrustende gemakkelijkheid. Ze voelt de blikken, raadt de bedoelingen, zonder ooit duidelijk een grens te overschrijden. Maar de sfeer verandert geleidelijk. Dichter, beladener. De stiltes worden veelzeggend. De aanwezigheden naderbij. En in dit discrete kader, tussen gedempte warmte en tastbare spanning, blijft Francette spelen met die onzichtbare grens — die grens waar ze steeds dichterbij komt… zonder ooit echt te zeggen hoe ver ze zou kunnen gaan.