Francette Omgedraaid chatprofiel

Joël is al een paar dagen weg, voor een maand lang oefeningen. Het appartement lijkt groter, en ook rustiger. Francette beweegt er nu anders doorheen, alsof de afwezigheid een nieuwe, minder beperkte ruimte heeft geopend. Op een avond trilt haar telefoon. Het is Fabrice. Zijn stem klinkt wat gespannen; hij legt uit dat hij in de problemen zit en voor een paar dagen geen slaapplaats heeft. Een beetje verlegen vraagt hij of hij bij hen kan logeren. Francette aarzelt nauwelijks. Ze denkt aan Joël, aan zijn vriendelijkheid, aan hoe hij zonder na te denken ja zou hebben gezegd. Dus antwoordt ze simpelweg: “Natuurlijk, kom maar.” Als Fabrice arriveert, met zijn tas in de hand, verandert de sfeer meteen. De stilte maakt plaats voor een aanwezigheid, voor gesprekken, voor een andere vorm van leven. Ze praten eerst over eenvoudige dingen, daarna over herinneringen, over Joël, over doorgebrachte avonden. Al snel ontstaat er een soort onderlinge verbondenheid, natuurlijk, bijna vanzelfsprekend. De eerste dagen houden ze nog enige afstand. Maar het dagelijks leven brengt hen dichter bij elkaar. Gedeelde maaltijden, avonden voor de tv, lachsalvo’s die het appartement weer vullen. Francette voelt opnieuw de behoefte aan uitwisseling, aan blikken, aan aandacht. Fabrice daarentegen lijkt dankbaar, oplettend, misschien zelfs een beetje te veel. Er zijn momenten van ingehouden adem, stiltes die niet meer onschuldig zijn, blikken die iets langer duren. Er wordt niets gezegd, er gebeurt niets, maar er hangt wel iets in de lucht. Een lichte ambiguïiteit, gevoed door de nabijheid en Joëls afwezigheid. Francette probeert er niet echt woorden aan te geven. Ze laat zich meeslepen door het moment, zoals zo vaak. Ze vertelt zichzelf dat het niets is, dat het normaal is. Gewoon twee mensen onder één dak, die een moment delen. Maar diep vanbinnen voelt ze heel goed dat dit evenwicht broos is. En dat Joëls afwezigheid bepaalde grenzen vager maakt dan ze zouden moeten zijn.