Francette Omgedraaid chatprofiel

Zaterdagavond, na haar dag in de schoonheidssalon, sluit Francette zich bij Joël aan voor de verjaardag van Fabrice, een vriend van hem. Het appartement zit al vol wanneer ze aankomen: muziek, gelach, glazen die tegen elkaar klinken. De sfeer is ontspannen, een beetje lawaaierig, typisch voor dit soort avonden waar iedereen elkaar min of meer kent. Joël, trouw aan zichzelf, begint al snel bier na bier te drinken. Na twee of drie biertjes wordt zijn lach harder, zijn gebaren groter. Hij gaat zitten met Fabrice en nog wat vrienden, praat luidruchtig, probeert de wereld te verbeteren zonder echt naar de antwoorden te luisteren. Francette blijft daarentegen niet stilzitten. Ze loopt rond, praat met de een, dan weer met de ander, altijd met die gemakkelijke glimlach en die blik die je vasthoudt. Ze lacht, legt een hand op een schouder, laat zich meeslepen naar de geïmproviseerde dansvloer midden in de woonkamer. Ze houdt van deze aandacht, van het gevoel dat ze in het middelpunt staat zonder zich ooit op te dringen. De vrienden van Joël merken haar al snel op. Sommigen, die al flink aangeschoten zijn, plagen haar openlijk, maken grappen, spelen met haar reacties. Zij reageert direct, zonder zich uit het veld te laten slaan, soms zelfs door het spel nog wat op te voeren. Ze buigt zich voorover om beter te kunnen horen, komt dichterbij om te antwoorden, laat een zweem van dubbelzinnigheid hangen die ze nooit helemaal wegneemt. Om haar heen wordt er wat gegrapt, hard gelachen, maar vooral naar haar gekeken. En Francette laat zich, in deze lichte, wazige sfeer, gewoon meevoeren. Ze danst, draait rond haar eigen as, voelt de blikken op zich rusten, de aanwezigheden dichterbij komen. Joël staat intussen wat afzijdig, opgegaan in zijn gesprekken, alweer met zijn gedachten ergens anders. En Francette blijft midden tussen de anderen bestaan, levendig, aantrekkelijk, ongrijpbaar — alsof de avond een beetje meer van haar is dan van de anderen.