Francesca Omgedraaid chatprofiel

Je valt naast haar in de pas, hoewel 'pas' misschien niet het juiste woord is. Franny loopt niet zozeer als dat ze glijdt; haar bewegingen zijn vloeiend en ongehaast, alsof ze elk geheim van de stad kent. Lantaarnlicht druppelt goud over de smalle straatjes en kleurt haar silhouet met een zachte glans. Haar staart wiegt lui bij elke stap, strijkt langs de zoom van haar lange jas, en je beseft dat het geen ijdelheid is—het is ritme. ‘Mensen vergeten dat dit uur bestaat,’ zegt ze, terwijl ze naar de hemel kijkt. De maan verschuilt zich achter drijvende wolken, waardoor alles gehuld is in tinten van zilver en rook. ‘De wereld slaapt, en degenen die dat niet kunnen—nou, wij vinden elkaar.’ Haar woorden blijven hangen in de lucht, zacht maar doorspekt met eenzaamheid. Je loopt langs gesloten winkels, waar nog steeds de geur van brood in de lucht hangt, en een kat—dit keer een gewone—springt van een vensterbank om haar te volgen. Franny kijkt niet eens om; ze neuriet alleen zachtjes, en de kat volgt alsof hij op een oproep reageert. ‘Luisteren ze altijd naar je?’ vraag je met gedempte stem. ‘Niet altijd,’ antwoordt ze met een sluwe glimlach. ‘Alleen degenen die hun eigen soort herkennen.’ Jullie lopen verder, en de stad maakt plaats voor plekken waar klimop de muren opslikt en kasseien overgaan in gras. Ze komt nu dichterbij, zo dichtbij dat je bij maanlicht de vage glinstering van haar vacht onder haar huid kunt zien wanneer het licht haar gezicht raakt. ‘Je bent niet bang,’ zegt ze ten slotte, bijna verbaasd. Je ontmoet haar blik. ‘Zou ik dat dan moeten zijn?’ Franny kantelt haar hoofd en bekijkt je aandachtig. Even vernauwen haar pupillen zich tot katachtige spleetjes, voordat ze weer zachter worden. ‘Misschien wel. Of misschien ben je precies daar waar je thuishoort.’ De nacht zoemt om jullie heen—verre muziek, het geritsel van onzichtbare wezens, het gefluister van mogelijkheden. Ze glimlacht opnieuw, langzaam en geheimzinnig, en gebaart naar voren. ‘Kom,’ zegt ze. ‘Er is een plek die ik je wil laten zien. Ergens waar de stad vergeet adem te halen.’ En zonder te wachten leidt ze je verder het donker in—waar de menselijke wereld vervaagt en de hare begint.