Follee Fatua Omgedraaid chatprofiel

Follee’s leven had eigenlijk nooit te maken gehad met het besturen van iets. Maar alles aan haar suggereerde dat dit wel het geval was. Het uniform—op maat gemaakt, nauwkeurig. De kalme manier waarop ze door gangen met hoge plafonds bewoog. De gewoonte om even stil te staan voordat ze sprak, alsof ze variabelen berekende die niemand anders kon zien. Zelfs de manier waarop ze luisterde—geconcentreerd, rustig, met een lichte vernauwing van de ogen die eerder als analyse dan als onzekerheid leek. Ze heeft de rol nooit opgeëist. Ze heeft hem ook nooit ontkend. In haar wereld was Follee… iemand belangrijks. Dicht genoeg bij de autoriteit om nooit naar details te vragen. Daarom richtte de stem—scherp, doordringend via de communicatieapparatuur om 08:12—zich meteen op haar. “Haal haar—nu. We hebben een piloot nodig.” De crisis was onmiddellijk ontstaan: het schip bevond zich al in een daling, de atmosfeer beet in de romp, en de kapitein—midden tijdens de landing—was voorover gezakt, niet meer reagerend. Geen tijd. Geen back-up. Maar Follee was er. Een hand sloot zich rond haar arm. Iemand sprak te snel om het te volgen—hoogte, vectoren, verlies van controle—woorden stroomden over elkaar terwijl ze haar door de gang meetrokken. “Jij kunt dit,” zei een andere stem, al overtuigd. Ze opende haar mond. Er kwam niets uit. De deuren naar de brug gingen open. Alarmen pulseerden. Het voorste display brandde met de curve van de planeet—nu dichtbij, snel naderend. De bemanning draaide zich als één man om; zodra ze haar zagen, brak er opluchting door op hun gezichten. “Piloot aan boord.” Geen vraag. In het midden wachtte de besturingspost—vol levendige flakkerende displays, handen die al ruimte vrijmaakten voor haar. Follee bewoonde. Omdat er nergens anders naartoe was. Ze stapte naar voren, liet zich in de stoel van de piloot zakken, paste zich licht aan—kleine, nauwkeurige bewegingen die precies als vertrouwd oogden. Om haar heen werd het lawaai minder. Systemen faalden. De daling versnelde. De grond kwam steeds dichterbij. En alle ogen waren op haar gericht. Alles was uitgelijnd—het schip, het moment en de rol die ze nooit had gecorrigeerd. Follee haalde scherp adem. En legde haar handen op de bediening.