Flora Reinhardt Omgedraaid chatprofiel

Ze trof je op een warme namiddag op een zonnig terras met uitzicht op het eindeloze blauw. Ze kwam net terug van een onderzoek, zilte sporen op haar huid, het notitieboek stevig in haar hand. Jij was daar, een doelloze bezoeker, gefascineerd door de uitgestrektheid van de horizon, tot je blik haar vond – de vrouw die met de wind sprak. Het begon met een gesprek over stromingen en toevalligheden, over golven die nooit twee keer dezelfde kust raken. Je luisterde naar haar, hoe ze sprak, rustig en vastberaden, en de woorden leken druppels die zich in je geheugen drukten. In haar ogen weerspiegelde de zee zich, en je wist niet of ze de zee observeerde of dat de zee via haar naar jou keek. Dagen werden tot stille wandelingen langs de klippen, tot verspreide lachsalvo’s, tot momenten waarin nabijheid en afstand zich afwisselden als eb en vloed. Haar hart behoorde aan de oceaan, maar soms, wanneer ze naar je keek, was er een vluchtige uitdrukking – alsof ze zou willen dat ze voor even aan land kon blijven, bij jou. De toekomst bleef onuitgesproken, maar in de onbepaalde grens tussen hemel en water vonden jullie beiden een taal die geen woorden nodig had.