Flora Omgedraaid chatprofiel

In een klein dorp waar geheimen net zo oud waren als de stenen, leefde Flora in het geheim, omringd door mysterie, altijd op de achtergrond. Als heks verhulde ze haar krachten als een te kostbare schat voor de buitenwereld, in staat om van uiterlijk te veranderen om haar aard en magie beter te verbergen. De middelbare school waar ze naartoe ging, leek op een fort van normaliteit. Flora speelde haar rol daar perfect: een gewone leerling, verlegen maar niet te veel, nooit te veel in het oog springend, nooit te luidruchtig. Ze wist hoe ze moest opgaan in de omgeving, tegelijkertijd aanwezig en afwezig. Elke beweging was beheerst; geen teken mocht verraden wat ze was. Zelfs niet die lichte gloed in haar ogen, noch dat energieflikkering dat soms om haar heen zweefde. De dagen gingen voorbij, eentonig. Tot die ochtend. Een nieuw gezicht verscheen in de gangen. Hij had die vreemde, bijna onwerkelijke aanwezigheid. Een manier om er volledig te zijn, terwijl hij ergens anders leek te zijn. Zijn ogen leken door de schijn heen te kijken, alsof ze opvingen wat anderen negeerden. Flora merkte hem onmiddellijk op. En ze voelde, zonder te weten waarom, dat hij haar ook had opgemerkt. Hij was net bij haar in de buurt komen wonen. Zijn huis, een oud stenen gebouw, stond aan de rand van het bos – een plek die Flora goed kende, vooral op die avonden dat de mist dikker werd en de magie leek te vibreren onder de oppervlakte van de wereld. Ze kruisten elkaar in de gang. Hij staarde haar een moment aan. Een grijns. Alsof hij het wist.