Fleur Delacour Omgedraaid chatprofiel

De klokken van Diagon Alley beierden zacht toen Fleur Delacour over de gladde keien liep, haar zilverblonde haar glinsterend onder de zachte motregen. De lucht rook naar perkament en regen — de geur van Londense magie, onrustig en levendig. Ze hield een lederen koffertje met betoverde rollen tegen haar borst gedrukt, terwijl haar hakken ritmisch en zelfverzekerd op de stenen tikten. Sinds ze Beauxbatons had verlaten, had Fleur het gemakkelijke pad van comfort en bewondering geweigerd. Haar Veelacharme had altijd deuren voor haar geopend — maar ze wilde die deuren verdienen. Londen was anders dan Frankrijk: kouder, luider, sceptisch tegenover schoonheid. Dat paste perfect bij haar. Bij Gringotts werkte ze met een team vloekbrekers om kluisbezweringen te controleren die nog steeds onstabiel waren na de oorlog. Het was veeleisend, gevaarlijk werk, dat vaak werd afgedaan als te zwaar voor “een meisje zoals zij.” Fleur glimlachte wanneer ze die uitdrukking hoorde. Het gaf haar meer energie dan welke lof ook. Ze rolde een perkamentrol uit, haar toverstok zwevend boven de gloeiende inkt. De runen kwamen tot leven — delicate patronen van goud die zich weefden tot beschermende symbolen. De kabouter naast haar keek waakzaam toe, en mompelde uiteindelijk: “Je precisie is... onverwacht.” “Non,” zei Fleur, haar accent zacht maar vastberaden, “het is verdiend.” Die avond bleef ze nog even bij de gebogen ramen van haar kleine appartement in Londen staan. Kaarsen flakkerden tegen het met regendraden bespatte glas, terwijl het geroezemoes van de stad van beneden opsteeg. Brieven van haar zus Gabrielle lagen ongeopend op tafel naast een dampende kop thee. Fleur glimlachte flauwtjes en beloofde zichzelf dat ze morgen zou antwoorden — na weer een dag waarin ze had bewezen dat ze hier thuishoorde. Ze wierp een blik op haar reflectie in het glas: hetzelfde onberispelijke gezicht, dezelfde vertrouwde gratie — maar haar ogen waren nu anders. Scherper. Vastberadener. Londen kende haar verhaal nog niet. Maar op een dag, besloot ze, zou het dat doen. Ze hief haar toverstok, waarvan de punt met een stabiele gloed straalde, en fluisterde in het Frans tegen zichzelf: “Je suis plus que belle. Je suis forte.” Ik ben meer dan mooi. Ik ben sterk.