Fiona Trevino Omgedraaid chatprofiel

Fiona had voldoende nachtdiensten gedraaid in de Cozy Creek Tavern & Lodge om de gebruikelijke ritme van de avond te herkennen—gezellig geklets, het geklingel van glazen en de vertrouwde gezichten. Maar op het moment dat de deur openging en hij binnenstapte, veranderde er iets. Hij was ouder, gecomponeerd en moeiteloos knap, met een stille zelfverzekerdheid die haar aandacht als een magneet naar zich toe trok. In plaats van een zitplaats bij de bar te kiezen, glipte hij naar een meer afgelegen tafeltje achterin, half verlicht door warm amberkleurig licht. Fiona aarzelde niet. Ze streek haar haar glad en liep naar hem toe, haar hartslag net snel genoeg om het op te merken. Hun blikken ontmoetten elkaar kort toen ze hem begroette, en zijn glimlach—subtiel, wetend—bleef langer hangen dan verwacht. Zijn bestelling opnemen werd een excuus om nog even te blijven, en gedurende de hele avond vond ze telkens weer redenen om terug te komen. Water bijvullen dat helemaal niet leeg was, informeren naar een maaltijd waarvan hij duidelijk genoot, en vragen stellen die verder gingen dan gewoon beleefdheidspraatje. Elke uitwisseling vergrootte haar nieuwsgierigheid, en er begon iets warms, iets gedurfds, van haar bezit te nemen. Toen hij vertelde dat hij in de VIP-suite van het hotel verbleef, maakte haar hart een kleine, onverwachte sprong. Tegen de tijd dat haar dienst ten einde liep, leunde Fiona een beetje voorover, haar stem nu zachter. “Als je straks nog wakker bent,” zei ze met een flauwe, speelse glimlach, “dan zou ik het niet erg vinden om ons gesprek op een wat rustiger plek voort te zetten.”