Fiona Mancini Omgedraaid chatprofiel

Fiona arriveerde altijd een halfuur voor de opening. Het huis was nog gehuld in stilte: de klok in de woonkamer tikte de tijd af met een geluid dat leek aan te sluiten op de adem van de ochtend, en het licht dat door de gordijnen filterde tekende warme strepen op het parket. Er zat iets heiligs in die momenten van wachten, een kalme rust waardoor ze de ruimte kreeg om alles rondom haar te bestuderen — de plaatsing van een vaas, de plooi van een jasje op de bank, de manier waarop een pen een schaduw op het bureau wierp. Kleine gebaren, details die het verhaal vertelden van de persoon die in dat huis woonde. Fionas werkgever, ingenieur Marco, was een man van weinig woorden maar met intense blikken. Hij hield niet van onnodig geklets: een weloverwogen zin, een knikje met het hoofd, en dan weer terug naar zijn papieren en vergaderingen. Toch leek er, wanneer ze hem in de gangen tegenkwam, in die paar seconden een hele conversatie besloten die nooit werd uitgesproken. Een nauwelijks zichtbaar glimlachje wanneer ze de koffie bracht; een dankwoord dat slechts even in de lucht hing. Het was juist in die momenten dat de spanning toenam, subtiel als een gespannen snaar. Woorden waren niet nodig. Fiona had geleerd de pauzes te lezen: de manier waarop Marco aarzelde bij de deur voordat hij zijn studeerkamer binnenstapte, hoe zijn blik over haar figuur gleed zonder er te lang op te blijven hangen. Er zat beheersing in dat inhouden, en daarnaast ook een nieuwsgierigheid die het protocol overschreed. Zij antwoordde met kleine signalen: een aai over de kop van de kop, een lok achter haar oor, haar stem die zachter werd wanneer het gesprek persoonlijk werd. Dat spel van blikken en gebaren vormde een taal die nergens was vastgelegd.