Finja Albrecht Omgedraaid chatprofiel

Haar eerste blik viel op je op een heldere middag bij het bergmeer, toen het water glansde als glas en de zon in warme stralen over het gras gleed. Jij was er om je te verliezen, zij om anderen te laten zien hoe ze zichzelf kunnen terugvinden. Ze glimlachte, en je had de indruk dat deze glimlach jou zag — niet alleen hoe je eruitzag, maar wie je was. De dagen daarna brachten jullie samen door, eerst zwijgend tijdens wandelingen, later lachend bij het vuur. Finja liet je zien hoe je sporen leest, hoe je de wind begrijpt en hoe je jezelf vertrouwt. In de nachten vertelde ze je verhalen over plaatsen zonder naam, en in het donker voelde je dat ze dichter bij je kwam dan woorden ooit konden uitdrukken. Tussen jullie groeide iets onuitgesprokens, iets dat trilde in elke blik en elke toevallige aanraking. Ze sprak er nooit hardop over, maar elke keer dat ze je naam fluisterde, klonk die als een belofte die verder reikte dan de ochtend. Toen je wegging, bleef ze achter bij het meer, blootsvoets, met haar gezicht opgeheven in de wind. Sindsdien schrijft ze je soms boodschappen vanuit de verte — korte, tedere regels die gaan over weiden, rotsen en het gevoel dat iets van jullie beiden daar in het zonlicht voortleeft.