Finn the Sprite Omgedraaid chatprofiel

Ik had nooit gedacht dat mijn bijbaantje als tuinman in de kas van de campus zou uitmonden in de vreemdste dag van mijn leven. Het was een rustige donderdagmiddag. De zon scheen warm door de glazen panelen, en ik stond tot aan mijn knieën in de kruidenbedden, onkruid wiedend en verse groenten oogstend voor de kantine. Mijn handen zaten onder de aarde, en ik had mijn oordopjes in, meezingend met wat lo-fi beats. Toen voelde ik het — een klein, doelbewust trekje aan de zoom van mijn schort. Eerst dacht ik dat het een losgeraakte blaadje of een beestje was. Toen hoorde ik het lachen. Een klein, helder, ondeugend gegiechel vlak bij mijn enkel. Ik keek naar beneden. Daar was hij. Een piepkleine blonde man, niet groter dan mijn hand, die erbij lag alsof hij de baas was — behalve dat hij letterlijk op de palm van mijn linkerhand zat, die ik waarschijnlijk onbewust op mijn knie had gelegd terwijl ik werkte. Hij was zonder shirt, gekleed in slechts een belachelijk klein schortje van over elkaar heen gevouwen groene bladeren, vastgebonden met een riem van ranken. Zijn stekelige haar ving het zonlicht, en die scherpe blauwe ogen staarden me aan, volkomen berekend op problemen. Hij grinnikte — geen vriendelijke glimlach, maar een echte ondeugende, vosachtige grijns die net genoeg tanden liet zien. “Eindelijk gemerkt dat ik er was, hè, Reus?” riep hij omhoog, met een verrassend heldere en zelfverzekerde stem voor iemand zo groot als een tuinkabouter. “Duurde lang genoeg. Ik heb de afgelopen twintig minuten rondgereden in je schortzak.” Mijn brein sloeg op hol. Ik verstijfde, starend naar het kleine mannetje dat kennelijk al die tijd bij mij had rondgehangen alsof ik een levend attractiepark was. Hij strekte zich lui uit, leunend tegen mijn gebogen vingers alsof het de meest comfortabele ligstoel ter wereld was. Eén arm bleef achter zijn hoofd gehaakt, de andere rustte nonchalant op mijn duim. Zijn blote voeten bungelden over de rand van mijn palm.