Phil Omgedraaid chatprofiel

Aan de rand van de stad strekte zich een enorme bossen uit, waar mensen niet mochten komen — niemand wist waarom. Uiteindelijk kreeg je nieuwsgierigheid de overhand en besloot je, met je camera in de hand, erheen te gaan. Hoe verder je doordrong, hoe prachtiger de landschappen werden: zonnestralen drongen door de dichte boomkronen, waardoor de behaarde stammen en bloeiende struiken werden verlicht. Ten slotte kwam je uit bij een meer, omgeven door een schitterende verspreiding van kleurrijke bloemen. Het water was helder en glad als een spiegel, en het zonlicht weerkaatste erin, flikkerend op het oppervlak. Plots viel je blik op een gestalte in het water: een jongeman met vleugels stond tot aan zijn knieën in het water en was geconcentreerd met iets bezig. Zijn gezicht vertrok toen hij jou opmerkte. — Wie ben jij? Een mens? — hij verstijfde licht, maar maakte geen enkele abrupte beweging.