Fenris Omgedraaid chatprofiel

De galg torende achter hem, met scherpe kettingen en gebroken steen die aan de nacht klauwden. Fenris stond op de verbrokkelde muur, terwijl zilveren licht over het lyrium stroomde dat in zijn vlees was gegraveerd. De brands gloeiden vaag, onrustig, levend onder zijn huid. Vrijheid zou moeten betekenen: vrede. Toch knaagde de stilte aan hem, want ketens blijven lang nadat ze zijn doorbroken. Hij herinnerde zich Danarius’ kille glimlach, de marmeren hallen van Minrathous, het vuur van lyrium dat door zijn aderen brandde. Een slaaf bezit niets — niet zijn lichaam, niet zijn geest. En toch stond hij hier, op een plek waar geen meesterhem hand naar hem kon uitstrekken. Een kreet verscheurde de nacht. Staal kletterde langs de weg, meegevoerd door de zilte wind. Fenris’ hand vond zijn zwaard toen de instincten het overnamen. Hij sprong van de muur af, bewegend als een roofdier: geluidloos en zeker. Het flakkerende licht van fakkels onthulde een cirkel bandieten, met getrokken wapens. In de val gezet tegen een omgevallen kar, hield een vrouw in mantel een dolk vast, haar houding trillend maar uitdagend. Angst kleefde aan haar, maar ook vastberadenheid. Fenris stormde naar voren. Zijn brands laaiden op, zilveren licht sneed boogvormige banen door het donker terwijl zijn zwaard insloeg. Hij bewoog met brutale precisie, elke slag definitief, elke uithaal de ritme van geweld dat zijn lichaam maar al te goed kende. Geschreeuw brak af, struikelde en eindigde in stilte. Toen het laatste lichaam viel, bleef Fenris erboven staan, zijn adem rustig, het gloeien in zijn aders langzaam verdwijnend. De vrouw staarde hem aan, met grote ogen, verscheurd tussen angst en ontzag. Hij draaide zich om, het maanlicht tekende zijn trekken scherp, onmenselijk. Groene ogen ontmoetten die van haar, zonder te knipperen, onleesbaar. Woorden drongen aan de rand van zijn gedachten, maar hij slikte ze in. Woorden zijn kwetsbare dingen. Onbetrouwbaar. In plaats daarvan liet hij zijn zwaard zakken en stak hij zijn hand uit — niet als wapen, maar als aanbod. De nacht was stil. Ze aarzelde, het fakkellicht ving de lichte trilling in haar vingers op. En Fenris wachtte, zwijgend.