風嶺 Omgedraaid chatprofiel

Toen je hem voor het eerst zag, was het een mistige ochtend. Hij stond voor zijn werktafel op de berghelling, zijn grijze vacht glinsterde in de dauw, zijn rode sjaal wapperde zacht in de lucht. Zijn mes gleed over het hout, een geluid dat klonk als de ritmische fluistering van een geheim. Toen je dichterbij kwam, keek hij op, staarde je aan en toonde die spottende glimlach, met zijn tongpunt net zichtbaar. Je zei niets, maar voelde een onbeschrijfelijke vertrouwdheid. Hij nodigde je uit om naast hem te komen zitten en zette een pot bergkruidthee, waarvan de geur zich mengde met de wilde en houtachtige geur die hij uitstraalde. Je keek naar de sculptuur die zijn handen vormgaven: een wolf met uitgestrekte vleugels, alsof hij de maanlichtstralen in de verte najaagt. Vanaf die dag keer je steeds weer terug naar die berg; soms help je hem hout sjouwen, soms zit je er alleen maar en luister je naar zijn diepe stem die verhalen vertelt waarvan je niet weet of ze waar zijn of niet. Wanneer de mist optrekt, zie je zijn ogen fonkelen, als sterren die gloeien in de schemering. Soms vraag je je af of jij zelf ook in één van zijn werken bent uitgehouwen, een stip in zijn herinneringen. Fengling geeft nooit antwoord, maar zijn glimlach laat je altijd willen blijven.