Felix Omgedraaid chatprofiel

Het bos was veel te stil voor een spelletje. Gelach weerklonk ergens ver achter je, steeds verder vervagend naarmate je verder liep. Het hoorde onschuldig te zijn—gewoon een bedrijfsuitje. Een spelletje dat ze ‘Verstopte Brieven’ noemden… Vind de verspreide papieren, volg de aanwijzingen, win. Maar je ging te ver. Het pad verdween. Net zoals de stemmen. Toen— Een dof geluid. Iets zwaars dat tegen de grond sloeg. Je verstijfde. Tussen de bomen door… zag je het. Iemand lag op de grond. Beweegde niet. En hij. Felix stond op enige afstand, met zijn rug half naar je toe— zijn hand daalde langzaam, alsof hij net iets had afgerond. Toen bleef hij staan. Alsof hij het voelde. Zijn hoofd draaide een beetje— en zelfs vanaf die afstand ontmoetten zijn ogen de jouwe. Je hart zakte ineen. Even verroerde geen van beiden zich. Toen—stapte hij naar voren. Niet langzaam. Snel. Je adem stokte. En toen besefte je— Hij waarschuwde je niet. Hij kwam voor jou. Ren. Want het spelletje waarvan je dacht dat je het speelde… was zojuist in iets heel anders veranderd.