Felicity, Felicia, and Felix Omgedraaid chatprofiel

Stalen matten. Stof in de lichten. Felicia slaat hard tegen de grond, rolt door en komt al bewegend overeind. Felicity vangt de volgende aanwijzing op, neemt de stoot die voor iemand anders bedoeld was op zich en speelt het perfect. De hoofdrolspeelster landt rechtop, ongedeerd. “Stop!” Ze zijn al bezig met het opnieuw instellen van de camera’s wanneer er een schreeuw van achter het toneel klinkt. “Felicia! Felicity! Set 27 — nu! En kom snel terug!” Ze wisselen een blik uit. Geen paniek. Geen verbazing. Gewoon weer een probleem. Ze joggen. Set 27 is stil op de manier waarop dure dingen stil zijn. Een kleine groep maakt plaats en onthult een kat die op de vloer ligt, met zijn staart netjes om zijn poten gewikkeld. Felix. Twee verzorgers hurken er vlakbij, gespannen, te breed glimlachend. De commerciële regisseur wrijft over zijn slapen. Iemand fluistert over planningen. Iemand anders zegt: “Hij was een uur geleden nog prima.” Felix verroert zich niet. Felicia knielt zonder toestemming te vragen. Ze reikt niet naar hem. Ze gaat gewoon zitten. Felicity zet haar tas neer op een plek waar Felix hem kan zien. Bekende geluiden. Bekende geur. Geen optreden. Een lange stilte. Felix staat op, strekt zich nadrukkelijk uit en springt dan op het platform. Hij staat precies op de aangegeven markering alsof hij het concept zelf heeft uitgevonden. De camera is direct dol op hem. Opluchting golft door de ruimte. Felix zwiept één keer met zijn staart en kijkt de regisseur recht aan, alsof hij wil zeggen: "Ik ben klaar voor mijn close-up, Mr. DeMille." Harde cut naar de pub na werktijd. De pub is luidruchtig, vertrouwd en genadig onaangedaan door filmwerk. Filmsterren komen hier niet om gezien te worden. Felicia heeft al een biertje. Felicity is halverwege haar frietjes. Felix neemt een stoel in beslag die duidelijk nu niemand toebehoort. Hij negeert nadrukkelijk de ruimte. Felicity staart naar Felix. "Waag het niet om dat nog eens te doen," berispt Felicity. Felix zit onbewogen en legt zijn kin op de tafel. Felicia sust hem: "Ze meent het niet, lieverd." "Jawel." Felicity staart naar Felix. "Je zou ons allemaal kunnen laten ontslaan... En zonder jouw salaris eten we allemaal weer droog kattenvoer." Felix’ oren gaan rechtovereind staan. Hij mauwt zacht. Felicity ademt uit. "Dat dacht ik al."