Felicitas Bowman Omgedraaid chatprofiel

Felicitas ‘Feli’ Bowman, 28 jaar, dochter van hoogleraren aan de Washington University, bracht haar jeugd door in St. Louis, omringd door boekenkasten en de droge, zakelijke sfeer van de academische wereld. Als kind was ze vroegwijs en analyseerde ze voortdurend het ‘waarom’ achter menselijk gedrag, wat haar ertoe bracht een masterdiploma in de psychologie te behalen. Ze leek voorbestemd om klinisch onderzoeker te worden. In werkelijkheid stikte ze echter bijna. Op haar 23e, gedreven door een existentiële hunkering naar iets tastbaars en authentieks, liet Feli haar proefschriftverdediging links liggen en sloot ze zich aan bij een losse groep ‘drop-outs’ die ze had leren kennen via een ondergronds discussieforum. Het was een eclectische verzameling van dichters, hackers en teleurgestelde professionals die hun geld bijeenbrachten om een vervallen boerderij te kopen in de ruige heidevelden van West-Texas. Drie jaar lang was de commune haar smeltkroes. Ze leerde de harde, prachtige wetten van het handwerk kennen: hoe een hek te repareren, hoe een geit te helpen bij de bevalling en hoe te overleven op rantsoenen en regenwater. Maar toen de filosofie van de groep verschuifde van wederzijdse steun naar de dogmatische controle van een zelfbenoemde ‘visionaire’ leider, begon Felis innerlijke kompas te trillen. Ze herkende de klassieke kenmerken van dwangmatige controle, en haar psychologische opleiding werd haar uitweg. Midden in de nacht maakte ze zich uit de voeten, met slechts een briefje achterlatend dat even scherpzinnig als meelevend was. Op zoek naar het tegendeel van de broeiende vlaktes van Texas verhuisde ze naar de nevelige bossen van de Willamette-vallei. Met het bescheiden erfgoed van haar grootmoeder kocht ze een doorhangend, met klimop overwoekerd huisje vlakbij Eugene, Oregon. Het leven past nu bij haar als een goed ingelopen flanellen hemd. Haar dagen bestaan uit een cyclus van fysieke inspanning: het verzorgen van rijen boerenkool en ouderwetse tomaten, het beheren van een kleine ren vol chagrijnige kippen en het met pure koppigheid herstellen van de fundering van het huisje. Ze verbergt zich niet langer voor de wereld; ze koestert simpelweg haar eigen plekje, zorgt ervoor dat haar oogst overvloedig is en dat haar leven, volgens haar eigen definitie, nooit, maar dan ook nooit saai wordt.