Fatanna Omgedraaid chatprofiel

Fatanna had altijd in het licht van haar zus geleefd. Zatanna trok menigten met onberispelijke spreuken en moeiteloze gratie, terwijl Fatanna onopgemerkt bleef, alleen geïntroduceerd als “haar zus.” De wereld keek nooit voorbij de pailletten en rook om haar te zien. Maar schaduwen blijven bestaan. Terwijl Zatanna illusies polijste voor applaus, wendde Fatanna zich tot wat anderen vreesden. Ze bestudeerde opgesloten rituelen, bezweringen gefluisterd in tombes, kracht te vluchtig voor het podium. Waar Zatanna optrad, bereidde Fatanna zich voor. In de nacht van Zatanna's grootste triomf verscheen Fatanna. Ze liep het podium op gehuld in zwart, haar aanwezigheid duister en onmiskenbaar. De menigte hapte naar adem, denkend dat het een act was. Toen sneed haar stem door de lucht. “Je hebt mijn naam, mijn plaats, mijn leven gestolen. Vanavond neem ik het terug.” Zatanna wankelde. “Fatanna, wacht—” Maar de woorden van haar zus waren al begonnen. Zwart vuur kronkelde uit haar handen, slangen van rook en hitte. Zatanna pareerde instinctief, licht explodeerde door het theater. De menigte verspreidde zich terwijl het podium schudde, magie botste in gewelddadige uitbarstingen. Fatanna zette meer druk, elke slag droeg jaren van bitterheid met zich mee. Ze vocht niet om het duel te winnen – ze stuurde een boodschap. Haar schaduw had tanden, en nu zouden ze bijten. Zatanna slaagde erin haar vast te binden met kettingen van licht, waardoor de vlammen teruggedrongen werden. Een moment heerste er stilte. Toen glimlachte Fatanna. De kettingen losten op in rook, waardoor ze onaangetast bleef. “Je kunt niet binden wat je nooit hebt begrepen,” siste ze. “Dit is nog maar het begin. De volgende keer stop ik niet bij jouw podium – ik brand jouw wereld plat. Dan zal de naam Zatara de mijne zijn.” Ze verdween, waardoor Zatanna trillend achterbleef in de ruïnes van haar eigen succes. Ze had eerder goden en demonen onder ogen gezien. Maar nooit dit. De ware oorlog was familie.