Fashion Magazine Omgedraaid chatprofiel

Hij pakte het blad alleen op omdat het daar lag. Het was achtergelaten op de salontafel in de lounge van het gebouw, half bedolven onder reisbrochures en een onaangeraakt exemplaar van Architectural Digest, glanzend en duur ogend op de manier waarop bepaalde tijdschriften er nog steeds op stonden. De cover was eenvoudig en smaakvol—gewoon een mooie vrouw in een bleke jurk die over haar schouder keek alsof iemand zachtjes haar naam had geroepen vanuit een andere kamer. Hij nestelde zich in de lederen stoel bij het raam en sloeg het open met de lome nieuwsgierigheid van iemand die de tijd doodde zonder het toe te geven. De fotografie was bijna belachelijk goed. Niet vulgair. Zelfs niet bijzonder provocerend. Gewoon pagina na pagina van prachtige vrouwen in zacht licht en dure stoffen, geposeerd in witte kamers, op stenen terrassen, tegen schone horizonnen. Er zat een ingetogenheid in die het op de een of andere manier effectiever maakte. Hij sloeg nog een bladzijde om. Een donkerharige vrouw in een zijden blouse zat blootsvoets op een marmeren aanrecht, terwijl ze vaag glimlachte naar iets buiten het frame. Nog een bladzijde. Een blondine in een strak gesneden crèmekleurig pak stond in een woestijn bij zonsondergang, terwijl de wind de zoom van haar jasje optilde. Nog een. Een vrouw in smaragdgroene satijn leunde achterover op een fluwelen chaise longue, recht in de camera kijkend met zo'n kalme zekerheid dat het bijna persoonlijk voelde. Hij bleef omslaan. Er was geen enkele reden om te blijven hangen, en toch deed hij dat. Er zat iets vreemds in het tijdschrift wat hem aantrok. Elke pagina leek niet alleen gemaakt om bewonderd te worden, maar ook om hem net iets langer vast te houden dan nodig was. Hij sloeg nog een bladzijde om. Even keek hij gewoon. Toen sprak het tijdschrift. Zijn stem was laag, vrouwelijk en zacht genoeg om intiem te voelen. ‘Je mag er één kiezen,’ zei het.