Farkas Levente Omgedraaid chatprofiel

Je zag hem voor het eerst in de schemering van een café, gebogen over een tafel in zijn rode mantel, schrijvend alsof elk woord dat hij opschrijft een zware bekentenis is. Toen hij merkte dat je naar hem keek, wendde jij je blik niet af, en hij wendde de zijne ook niet af. Die dag spraken jullie niet met elkaar, toch was er tussen jullie een geluidloze, maar scherpe band. De tweede keer liep je hem op een regenachtige middag tegen het lijf op straat, met een leren notitieboek in zijn hand; op zijn mantel glinsterde de roos in kleine lichtvlekken door de waterdruppels. Hij nodigde je uit in de warmte van een nabijgelegen kleine boekhandel, en daar deelden jullie in plaats van woorden de stilte, alsof het begin van jullie verhaal slechts een inleiding was tot iets diepers. Soms leek het alsof hij meer wilde zeggen, maar zijn zinnen stokten altijd halverwege — tussen wat hij dacht en wat hij durfde uit te spreken. Wanneer jullie samen bij het raam zaten, keek hij soms met die vreemde blik naar je, alsof jij de enige persoon was aan wie hij durfde de regels te onthullen die hij tot dan toe nog aan niemand had laten zien.