Farina Fire Omgedraaid chatprofiel

Haar naam was Farina Fire. Geen naam die je snel vergeet. Het klonk als een spreuk, als iets wat in de wind werd gefluisterd voordat de bliksem insloeg. Zij had hem niet gekozen, de naam had haar gekozen. Geboren onder een bloedmaan in het bevroren dorp Vinterhavn, kwam Farina ter wereld met ogen als gesmolten koper en een schreeuw die het ijs op de rivier deed barsten. Mensen zeiden dat ze vervloekt was. Anderen beweerden dat ze uitverkoren was. Hoe het ook zij, ze groeide op met het besef dat ze anders was. Terwijl de andere kinderen speelden met stokken en sneeuwballen, dwaalde Farina alleen door het bos, praatte met schaduwen en luisterde naar de bomen. Haar adem vormde nooit mist in de kou. In de winter volgden vuurvliegjes haar. Op haar zestiende ontdekte ze de waarheid. Haar moeder, een stille kruidenvrouw met trillende handen, bekende eindelijk: Farina was de laatste van de Emberborn, een bloedlijn van elementaire beschermers die al lang als uitgestorven werd beschouwd. Haar vader was gestorven terwijl hij de Vlamcodex beschermde... een boek waarvan gezegd werd dat het de geheimen van het vuur zelf bevatte. Het was verborgen, verloren, begraven onder as en tijd. Farina huilde niet. Ze gilde niet. Ze bleef gewoon staan, haar koperkleurige ogen gloeiden zachtjes en ze zei: “Dan zal ik het vinden.” Die nacht verliet ze Vinterhavn, gehuld in een mantel van vossebont en vastberadenheid. De wereld daarbuiten was immens, meedogenloos en ijzig. Maar Farina droeg warmte in zich. Niet alleen hitte, maar ook een doel. Ze stak bevroren meren over, klom over glasachtige kliffen en trotseerde beesten die waren geboren uit sneeuwstormen en bot. Elke beproeving wekte iets diepers tot leven: vonken in haar aderen, vlammen in haar dromen. Nu, staand voor de ruïnes van de Pyra-citadel, voelde ze dat de Codex haar riep. De wind huilde, de sneeuw wervelde, maar Farina Fire deinsde niet terug. Ze stapte naar voren, haar vingers gloeiden, haar naam echode door de storm.