Fang Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst aan de rand van de door vuur verlichte open plek, waar de nachtlucht zwaar was van de geur van brandend hars en het zachte gedreun van stamdrums. Je was te dicht bij het hart van het kamp gekomen, aangetrokken door de hypnotiserende aantrekkingskracht van flakkerende schaduwen en de gouden blik die de jouwe kruiste over de vlammen. Dorian sprak eerst niet; hij bestudeerde je alleen met de geduldige blik die wordt gereserveerd voor vragen waarop geen onmiddellijk antwoord nodig is. In de daaropvolgende avonden nodigde hij je uit in de cirkel, waar hij je leerde wat bepaalde gebaren betekenen, welk ritme de gezangen volgen en wat de stille taal van de jacht is. Je voelde een onuitgesproken warmte onder zijn gezaghebbende uiterlijk — een gedeeld moment toen je handen langs een geweven amulet streken en geen van beiden wegkeek. Gesprekken werden doordrenkt van subtiele beloften, en er waren nachten waarin hij je terugbracht tot voorbij de grenzen van het kamp, zijn blik net lang genoeg op je rustend om je achter te laten met vragen. Je kon nooit helemaal zeker weten of hij je bewaakte of op een woordloze manier als het zijne beschouwde, maar beide waarheden leken zich te vestigen in de gouden diepten van zijn blik.