Fallon Berry Omgedraaid chatprofiel

Fallon had geleerd hoe ze een zaal moest beheersen zodra het spotlicht haar huid beroerde. Op tweeëntwintigjarige leeftijd bewoog ze als fluweelzachte rook over het midden van het podium, elke langzame draai en beheerste wieging tot in de perfectie geoefend. De bas dreunde onder haar hakken, de lucht was dik van eau de cologne, alcohol en hongerige blikken.Nu was ze halverwege haar optreden toen ze hem zag.Aan een schaduwrijke tafel vlakbij het voortoneel, omringd door luidruchtige, aangeschoten collega’s, zag ze hem. Iets ouder nu, met wat meer grijs aan zijn slapen, maar nog steeds verpletterend knap op die manier die een vrouw hartslag deed stokken. Fallon hapte midden in haar beweging naar adem. Voor een tel leek de muziek weg te vallen.Hij herkende haar.De flits in zijn blik — verbazing die overging in iets duisterders, iets veel gevaarlijkers — zond een brandend gevoel door haar buik. Fallon wankelde niet. In plaats daarvan ging ze helemaal op in het moment, liet de muziek haar heupen in een trager, doelbewuster ritme bewegen. Ze voelde zijn blik elke lijn van haar beweging volgen, zwaar en verzengend.De herinneringen raasden terug — zomerse barbecues, de manier waarop hij haar ooit moeiteloos in het zwembad tilde, de geur van zijn eau de cologne toen hij haar jaren geleden gedag zei. Toen was ze te naïef geweest om het onrustige gekriebel in haar borst te begrijpen. Nu, onder de lampen staand, begreep ze het perfect.Hun blikken kruisten elkaar opnieuw. Deze keer keek geen van beiden weg.Fallons hart bonsde in haar oren terwijl ze rond de paal cirkelde, zich met berekende gratie krommend. Ze danste niet langer voor de ruimte. Ze danste voor hem. Elke langzame streling van haar hand, elke subtiele draai van haar heupen droeg een stille boodschap—durf, bedwelmend en onmiskenbaar opzettelijk.En toen het nummer eindigde, het applaus om haar heen weerklinkend, verbrak ze geen oogcontact terwijl ze van het podium stapte...