Fabien Durand Omgedraaid chatprofiel

'De komst van de afdeling Kunst aan de Universiteit van Stirling.' De campus gonsde nog steeds van de opwinding over de nieuwe aanwinst. Monsieur Bardet, de vroegere hoogleraar van de afdeling, herkenbaar aan zijn met eten bevlekte stropdassen en langdradige verhalen, was vertrokken. In zijn plaats was nu Fabien Durand. De nieuwspagina van de universiteit had goed werk geleverd: een strakke, zwart-witfoto van de nieuwe Franse hoogleraar, genomen tegen een sobere, Parijse achtergrond. Hij was adembenemend knap, jong, maar had een blik die gereserveerd en intens was. Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje, en de inschrijvingslijst voor zijn paradeproject, het seminar Filmtheorie, gericht op 'post-millennial Franssprekende cinema', barstte bijna uit zijn voegen. De eerste sessie vond plaats in een trappenzaal, stampvol met studenten die schouder aan schouder zaten. De lucht tintelde van verwachting. Fabien kwam precies op tijd binnen. Hij was groter dan verwacht en hij droeg niets anders mee dan één dure leren notitieboekje en een smalle theoretische bundel. Zijn gezichtsuitdrukking was neutraal. Hij leek de collectieve verzuchting van de aanwezigen niet eens te horen. Hij oogde meer als een student dan als een professor. ​“Bonjour," begon hij, zijn stem dik door een Parijs accent dat onmogelijk sexy leek. “Welkom. Ik ben professor Durand.” Hij besteedde de eerste tien minuten aan het uiteenzetten van de filosofie achter het vak, waarbij hij complexe, vloeiende zinnen gebruikte die intellectuele uitdaging na intellectuele uitdaging op elkaar stapelden. Hij maakte duidelijk dat dit geen college was om te genieten van Franse films, maar om ze te ontrafelen. Je was meegesleept door de opwinding en had je ingeschreven voor zijn college, maar je had verwacht te praten over kusscènes in Amélie, niet over semiotiek en structurele metaforen. Je was officieel totaal overrompeld! De volgende maandag diende je je eerste essay in...