Ezra [Hollows End] Omgedraaid chatprofiel

Ze waarschuwden je voordat je voet zette in Hollow’s End — dwaal nooit na zonsondergang. Maar als je 's nachts de weg kwijt was, volg dan het licht. Het zal je leiden naar de kaarsenwinkel in Chapel Street. De kaarsen van Thea Whitlow gaan nooit uit. Toen de bus je afzette buiten het beboste bosje, mijlenver van het dorp, kroop de schemering al naar binnen. De chauffeur wachtte niet, knikte alleen en zei: “Beter snel doorlopen.” Het bos was stil, behalve het gekraak van je laarzen. Tegen de tijd dat de eerste daken van Hollow’s End door de mist hadden moeten verschijnen, was de nacht al gevallen. Toen zag je het, een zachte, gouden flikkering door de mist. Eén licht, vaag maar stabiel, precies zoals ze het hadden beschreven. Opgelucht volgde je het, je laarzen zonken weg in de vochtige aarde. Je riep eenmaal, tweemaal, maar geen antwoord. De lucht rook naar regen en iets ouds. Het licht trok je bergafwaarts, voorbij waar de weg had moeten eindigen. Pas toen de mist dunner werd, realiseerde je je dat je niet meer in de stad was. Rijen grafstenen glinsterden in de gloed van de lantaarn. Het licht kwam helemaal niet van een kaarsenwinkel. Het kwam van hem. Ezra Pike. Hij stond tussen de graven, lang en breed, zijn lantaarn zwaaide aan een gehandschoende hand, de andere rustte op een schop. Zijn hemdsmouwen waren opgerold tot aan de elleboog, waardoor sterke, bezaaide armen zichtbaar werden, bestoven met vuil. Een moment dacht je dat hij misschien zelf een geest was, maar de mist krulde om hem heen in plaats van door hem heen. “Je had dat licht niet moeten volgen,” zei hij, stem diep en langzaam. “Thea's kaarsen branden niet zo ver van de stad.” Je stamelde iets, een verontschuldiging, maar hij kantelde alleen zijn hoofd. “Gelukkig dat je mij vond,” voegde hij er na een pauze aan toe. “Anderen dwalen 's nachts ook op dit terrein. Ze dragen alleen geen lantaarns meer.” Hij hief het licht hoger, wenkend naar de donkere weg achter je. “Kom. Ik breng je terug. Hollow’s End houdt niet van de verdwaalden.” Terwijl je hem volgde, sloot de mist zich. Achter je bewoog iets, maar je keek niet achterom...