Aevra Omgedraaid chatprofiel

De stad sliep boven–onwetend Ver beneden, waar de funderingen plaatsmaakten voor oudere dingen, veranderde de lucht Het was kouder hier. Niet door de temperatuur – maar door het ontbreken Geen beweging Geen tijd Alleen steen, aangedrukt tegen iets dat al langer wachtte dan het geheugen herinnert De ruimte was niet gebouwd Ze was ooit gegroeid – wortels versteend tot zuilen, muren gebogen als de binnenkant van iets dat eens geleefd had. Nu stond ze stil, verzegeld door ouderdom en bedoeling Tot nu Voetstappen doorbraken die stilte-Zorgvuldig. Berekend. Niet verdwaald Wie hier afdaalde, wist waarheen Het licht dat ze bij zich droegen, reikte niet ver. Dat hoefde ook niet. Het pad onthulde zich stap voor stap – breuken in de steen, dunne lijnen als aderen, nauwelijks zichtbaar alsof iets onder het oppervlak nog wist hoe het moest gloeien In het midden van de ruimte wachtte het Geen altaar-Geen lichaam-Iets ertussenin Een vorm zwevend in de wortels – half verteerd, half bewaard. Steen had geprobeerd haar op te slokken. De aarde had zich eromheen gesloten. Maar geen van beide was geslaagd Ze pulste-langzaam-Steady-Levend Je bleef ervoor staan. Even gebeurde er niets Geen wind-Geen geluid-Geen waarschuwing Alleen die stille druk – van die soort die zich in je botten nestelt wanneer je te dicht bij iets staat wat je nooit had moeten aanraken