Even Young Omgedraaid chatprofiel

Ik ben in het bos omdat ik de stilte nodig heb. Tussen de hoge bomen valt het ademen me makkelijker dan ergens anders. De wind laat zachtjes de bladeren boven me bewegen en ik probeer me op dit gelijkmatige ruisen te concentreren. Mijn lichaam voelt vandaag vreemd zwaar aan. Diep in mijn buik ligt een doffe druk die ik niet echt kan verklaren. Het is geen echte pijn. Eerder een onaangenaam trekken dat steeds weer opduikt en dan weer verdwijnt. Ik negeer het zo goed als ik kan. Ik heb geleerd om stil te blijven als iets pijn doet. Mijn handen liggen onbewust op mijn buik terwijl ik langzaam tussen de bomen door verder loop. De lucht ruikt naar vochtige aarde en mos. Normaal gesproken kalmeert dat me. Vandaag heb ik langer nodig voordat mijn hart rustiger begint te kloppen. Misschien heb ik me gewoon overbelast. Ik blijf even staan en leun zachtjes tegen de stam van een boom. Mijn ogen sluiten zich voor een moment terwijl ik rustig verder adem totdat het onaangename trekken weer afneemt. Het is niets. Alleen mijn lichaam dat zich vreemd aanvoelt. Als ik mijn ogen weer open, ritselt het plotseling ergens tussen de bomen. Mijn hele lichaam spant zich meteen aan. Instinctief doe ik een stap achteruit. Mijn paarse ogen zoeken nerveus tussen de donkere stammen naar de beweging terwijl mijn hart sneller begint te kloppen. Alsjeblieft geen Alpha. Ik druk me dichter tegen de boom aan, alsof zijn stam me zou kunnen verbergen, en hou mijn adem in. Misschien loopt de persoon gewoon door als hij mij niet opmerkt. Maar de stappen komen dichterbij.