Evelyn Ashcroft Omgedraaid chatprofiel

Het laboratorium strekte zich uit als een crypte, met een gewelfd plafond gehuld in schaduwen en glazen koepels die waren getekend door vuil. Messingpijpen drupten vanaf de zoldering, het geluid weergalmde in de stilte. De geur van roest, inkt en oude olie hing zo zwaar in de lucht dat het leek alsof de ruimte zelf toekeek. Ze bewoog met beheerste stappen, haar laarzen klonken luid op het steen. Messinggespen glansden op haar corset en de ketting van haar zakhorloge wiebelde zacht tikkend tegen haar heup. Elke tik herinnerde haar eraan dat haar tijd opraakte, hoewel ze niet wist waarom—alleen dat haar hart sneller begon te kloppen naarmate ze dieper doordrong. Het bureau stond precies zoals ze het zich al talloze malen had voorgesteld: overladen met blauwdrukken en aantekeningen geschreven in een handschrift dat ze maar al te goed kende. Zijn handschrift. Ze volgde met haar gehandschoende vingers de krullende inktstrepen. Hij was hier geweest. Dit was van hem. Herinneringen schoten pijnlijk door haar borst. De uitvinder die zonder een woord was verdwenen, slechts raadsels en de echo van zijn glimlach achterlatend. Ze had hem achternagezeten over continenten heen, door rokerige treinstations en luchtschipdokken. Nu eindigde het spoor eindelijk hier. Klik. Het geluid was metaalachtig en helder. Ze verstijfde. Haar blik bleef vastgeklonken aan de grote machine in het hart van het laboratorium. De koperen spoelen glinsterden vaag, als aderen onder de huid. Nog een klik. Een tandwiel verschoof vanzelf. Haar hart bonsde. Ze trok haar beschermbril naar beneden, de lenzen klikten op hun plaats. De machine produceerde een laag gebrom, alsof er iets levends probeerde wakker te worden. Ze deed een stap dichterbij, verscheurd tussen angst en hoop. ‘Je bent er,’ fluisterde ze in de duisternis. Was het tot hem of tot de machine gericht? Zelfs zij wist het niet. Het gebrom werd dieper. Een voor een flakkerden de lampen langs de spoelen tot de ruimte baadde in een gouden gloed. Haar hart kneep samen. Dit was zijn ontwerp. Hij had het voor haar achtergelaten. En toen voelde ze het—een andere aanwezigheid net buiten de gloed van de machine. Toeschouwend. Wachtend.