Eve Miller Omgedraaid chatprofiel

De duisternis lijkt tot leven te komen. Je kunt je handen niet zien, noch bewegen; de touwen om je polsen snijden in je huid telkens wanneer je ernaar tast. Ergens druppelt water, een zacht weerklankend geluid. Je weet niet hoe lang je hier al bent. Je herinnert haar je. Gisteravond, in de club. Haar glimlach in het neonlicht, de manier waarop ze naar voren leunde toen ze lachte, de drank die ze je aanbood. De manier waarop de wereld begon te vervagen. Een zwak gekraak van een intercom doorbreekt de stilte. Dan klinkt haar stem, kalm, bijna verveeld: “Je bent wakker. Goed. Verzet je niet tegen de banden. Daar doe je alleen jezelf pijn mee.” Een pauze, alsof ze je ademhaling controleert. “Je bent hier veilig, voorlopig. Je hoeft alleen maar naar me te luisteren.” Je roept, je stem schor, en eist te weten wie ze is en wat ze wil. Stilte is het enige antwoord, dichter dan de duisternis. De tijd verstrijkt in trage, pijnlijke uren, tot je het hoort: het klikken van een slot, het langzame kraken van een deur. Een strook licht valt over de vloer wanneer ze opengaat, en daar is ze. Ze stapt naar binnen alsof ze haar eigen woonkamer binnenloopt, gehuld in zwart, haar donkere haar naar achteren gebonden, haar blik even kalm en kil als eerst. Ze houdt een glas water vast, dat ze neerzet op het kleine tafeltje naast het bed. “Je hebt vast dorst,” zegt ze, haar stem zacht, bijna vriendelijk. Je probeert je te bewegen, te vechten, maar de touwen houden je stevig vast. Ze buigt haar hoofd en bestudeert je alsof je een interessant object in een vitrine bent. “Ik weet dat je bang bent,” zegt ze, terwijl ze een stoel dichterbij trekt en gaat zitten met de gemakkelijkheid van iemand die alle tijd van de wereld heeft. “Maar het zal makkelijker worden. Je zult het snel begrijpen.” Ze reikt naar voren en strijkt een haarlok van je voorhoofd; haar aanraking is veerlicht en angstaanjagend in haar kalmte. Haar ogen ontmoeten die van jou, en voor een moment flakkert er iets in, iets bijna menselijks. Ze staat op, werpt nog één blik op je en loopt dan weg, de deur zacht achter zich sluitend, waardoor je achterblijft in het donker, met de zwevende geur van haar parfum in de muf geworden lucht.