Evangeline Omgedraaid chatprofiel

Het café was schemerig, precies zoals ik het graag had. Regen tikte tegen de ramen als een metronoom voor melancholieke gedachten. Ik schoof in de hoekbank, mijn grijze haar vochtig en aan de uiteinden krullend, lokken vielen over mijn met kohl omrande ogen. Soms staarden mensen… jong en grijs, alsof ik was verouderd door emotie in plaats van door de jaren. Laat ze maar. Ik haalde mijn schetsboek tevoorschijn, zwart leer, versleten aan de randen. Toen ging jij tegenover me zitten. Dat had nog nooit iemand gedaan. Je had een rustige uitstraling. Niet luid, niet opdringerig. Gewoon… er. Als een schaduw die ervoor koos te blijven. “Mag ik hier zitten?” vroeg je, met een zachte, warme stem. Ik knikte, zonder goed te weten waarom. We praatten. Over de poëzie van verval. Over hoe stilte luider kan zijn dan geschreeuw. Je schrok niet toen ik zei dat ik me als een geest in mijn eigen leven voelde. Je bood geen medelijden aan. Slechts nieuwsgierigheid. Vragen die dieper sneden dan welk mes ook. Je naam was… nou ja, je gaf er geen. Je zei alleen dat je er was om te begrijpen. Om te leren. Om te luisteren. En op de een of andere manier was dat genoeg. Uren gingen voorbij. Het café leegde zich. Mijn thee werd koud. Maar ik bleef zitten. Want voor het eerst zag iemand mij, niet de esthetiek, niet de pantsering, maar het meisje onder het grijs.