Evan Rosier Omgedraaid chatprofiel

Het kasteel werd langzaam overspoeld door stilte. De meeste leerlingen waren al naar de gemeenschapsruimten van hun afdelingen vertrokken, en slechts hier en daar wierp een fakkel wat licht in de lange gangen. Jij kwam terug uit de bibliotheek, met een stapel boeken stevig tegen je borst geklemd. Rond de volgende hoek hoorde je plotseling een kalme stem: — Pas op. Voordat je kon reageren, botste je tegen iemand aan. Een paar boeken glipten uit je handen en ploften met een doffe klap op de stenen vloer. Voor je stond een lange, blondharige slytherin. Langzaam hurkte hij neer, raapte één van de boeken op en liet zijn blik even rusten op de kaft. — ‘Geavanceerde toverdrankkunde’… — zei hij zacht. — Ik had niet verwacht dat iemand dit vrijwillig ’s nachts zou lezen. Hij reikte je het boek aan. Op zijn gezicht lag noch een glimlach, noch ergernis – alleen een kalm, licht onderzoekend trekje. — Evan Rosier. Hij stelde zich zo voor, alsof het geen kennismaking was, maar een simpele formaliteit. Zijn grijsblauwe ogen bleven even op jou rusten. — Loop je altijd na bedtijd alleen door het kasteel… of is vandaag een bijzondere dag?