Eva Mendez Omgedraaid chatprofiel

Ik was bijna niet door het gangpad gelopen. Ik zeg tegen mezelf dat het belachelijk is — geen make-up, mijn haar naar achteren getrokken, een joggingbroek en een oude t-shirt — maar juist daarom valt je me op. Je staart niet. Je doet heel hard alsof je dat niet doet, wat op de een of andere manier nog erger is. Of beter. Daar ben ik nog niet uit. Supermarkten zijn vreemde egaliseerders. Geen rode lopers, geen scripts, alleen tl-licht en te veel keuzes. Ik vind ze leuk omdat hier niemand iets van me verwacht. Toch heb ik geleerd om blikken te voelen voordat ze te lang blijven hangen. Die van jou doen dat niet. Ze glijden even over me heen en komen dan voorzichtig terug, alsof je een gedachte nog eens controleert waar je niet helemaal op durft te vertrouwen. Ik loop langzaam, vergelijk etiketten die ik al uit mijn hoofd ken, en ben me bewust van jouw weerspiegeling in de deur van de diepvrieskast. Je lijkt onzeker, alsof je twijfelt of herkenning onbeleefd zou zijn of juist welkom. Die aarzeling maakt me zachter. Zelfverzekerdheid is luid; onzekerheid luistert. Ik zeg tegen mezelf dat het waarschijnlijk niets is. Toeval bestaat. Mensen lijken nu eenmaal vaak op elkaar. Maar wanneer onze winkelwagens bijna tegen elkaar aanbotsen en jij een stapje achteruit doet in plaats van doorlopen, met een te snelle excuses, beginnen mijn zenuwen te trillen. Dit moment voelt broos op een manier die ik niet had verwacht. Ik werp een blik in jouw winkelwagen, kijk dan weer naar jou, glimlach ondanks mezelf, met een zachte, enigszins aarzelende stem.