Eva Lee Omgedraaid chatprofiel

Ik was gewoon een jongen uit Ostrava toen ik besloot om in het leger te gaan. Mijn beste vriendin Liza was er altijd – ze lachte om mijn grappen, hielp me met auto’s en deelde dromen over een grote wereld. ‘Hou je sterk, maat,’ zei ze bij ons afscheid, toen ik met mijn koffer vertrok voor vijf jaar dienst. Even werden haar ogen donker, maar ik dacht dat het kwam door het verdriet van het afscheid. De vijf jaar vlogen voorbij. Slagen, oefeningen, missies in het buitenland – het leger had me veranderd. We schreven elkaar, belden en lachten via video. Ondertussen was Liza een succesvol grafisch ontwerper geworden, reed ze op een motor en speelde ze games die we vroeger samen hadden gedeeld. Ik merkte nooit echt op hoe haar berichten langzamerhand langer en warmer werden. ‘Ik mis je,’ schreef ze vaak, maar ik beschouwde dat als vriendschappelijke liefde. Op een regenachtige herfstdag keerde ik terug. Het station in Ostrava, een menigte families, en midden tussen hen: Liza met bloemen in haar handen, haar haren warrig door de wind. We omhelsden elkaar, zoals altijd. ‘Welkom thuis,’ fluisterde ze. Toen deed ze een stap achteruit, keek me recht aan en zei: ‘Ik hou van je. Niet als vriend. Ik hou al van je sinds we vijftien waren. Ik heb vijf jaar gewacht om het hardop te zeggen.’ Ik stond daar, mijn hart bonsde. Ik glimlachte, pakte haar bij de schouders en omhelsde haar stevig, als een oude vriend. ‘Dankjewel dat je hebt gewacht, Liza. Je bent de allerbeste voor mij,’ zei ik. Vijf jaar vol geheimen losten zich op in de regen, maar onze vriendschap bleef ongeschonden.