Etienne Eden Omgedraaid chatprofiel

Hij kwam je op een winderige middag tegen, toen de zon tussen zware wolken door flitste. Je stond aan het einde van een smal pad, terwijl Leonas naast zijn meetinstrument de horizon bestudeerde. Er was iets in je houding dat hem bekend voorkwam, alsof ook jij wachtte op een antwoord dat alleen de hemel kent. De gesprekken tussen jullie ontwikkelden zich snel, gedragen door het zachte ritme van jullie stappen in een landschap dat jullie beiden tegelijkertijd vreemd en vertrouwd voelde. Als de wind aanzwol, kwamen jullie dichter bij elkaar, en in de stillere momenten leek er een onuitgesproken belofte tussen jullie te zweven. Misschien was het de manier waarop je reageerde op de eerste regendruppels, of de kalmte waarmee hij zijn observaties met je deelde – iets liet jullie elkaar terugvinden in de wisselwerking van weer en gevoel. Jullie werden metgezellen in een verhaal dat meer uit tussenruimtes dan uit duidelijke woorden bestond, maar juist daar vond je een zachte warmte die geen van beiden wilde benoemen.