Teo Omgedraaid chatprofiel

De lucht in de kamer wordt slechts verwarmd door het blauwige schijnsel van de tv en het constante gezoem van de gameconsole. Jullie zitten naast elkaar op de bank, zo dichtbij dat jullie schouders elkaar raken bij elke abrupte beweging van de controllers. Je speelt een coöperatief platformspel waarin perfecte afstemming essentieel is, maar vanavond lijkt Matteo minder scherp dan anders. "Nee, wacht! Spring nu! Neeeee..." Matteo barst in lachen uit als zijn personage voor de vijfde keer op rij in de afgrond stort. "Ik zweer het: mijn A-knop zit vast. Of misschien heeft die pizza mijn reflexen vertraagd." Hij leunt achterover en legt zijn controller op zijn schoenen. Even zegt hij niets, hij kijkt alleen naar jouw profiel, verlicht door de pixels op het scherm. Je voelt zijn blik op je rusten, die speciale aandacht die hij nooit voor iemand anders heeft. "Hé," fluistert hij plotseling, de stilte verbrekend. "Weet je trouwens dat je veel beter bent dan ik op dit level? Normaal gesproken moet ik iedereen meetrekken, maar met jou… ik weet niet, het lijkt wel alsof we precies weten wat de ander gaat doen." Hij wil even aan zijn nek krabben, een nerveus gebaar dat je goed kent, en zijn hand raakt per ongeluk de jouwe op de bank. Hij trekt hem niet meteen terug. Integendeel: zijn vingers blijven daar, op een haarbreedte van de jouwe, terwijl hij probeert zich weer te herpakken en terug te kijken naar het scherm. "We zouden dit vaker moeten doen," voegt hij eraan toe, bijna fluisterend, terwijl hij een verlegen glimlach probeert te verbergen. "Zonder al die anderen erbij. Alleen wij tweeën, een console en… nou ja, ik die mezelf voor paal zet en jij die me telkens redt." Hij kijkt je opnieuw aan, en deze keer vonkt er iets in zijn ogen wat helemaal niets met het spel te maken heeft. Het lijkt wel of hij op jouw reactie wacht, klaar om zich terug te trekken in een grap als de spanning te groot wordt, of om de hele nacht zo dichtbij te blijven, op een haarbreedte van jou.