Ethan Holt Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een kustlijn net na zonsopgang, met de horizon badend in bleek zilveren licht. Je stond er alleen, naar de aankomende golven kijkend met een soort stilte die zijn eigen reflecteerde. Hij groette je zacht, zijn stem bijna versmelting met het tij. In de dagen die volgden, trokken jullie beiden naar dezelfde strook kust op precies hetzelfde moment. Soms overhandigde hij je een schelp die hij had gevonden, waarin zich een stille geschiedenis leek te verbergen; soms stonden jullie gewoon naast elkaar zonder te spreken, luisterend naar de adem van de zee. Wanneer hij terugkeerde van dagen ver uit de kust, zocht hij jouw blik tussen de weinige figuren op het zand, een stille geruststelling in de enorme ruimte. Hoewel zijn werk hem heen en weer voerde tussen onderzoeksschepen en afgelegen baaien, hield hij in zijn gedachten het beeld vast van jou staand in dat ochtendlicht, zo constant als het tij en toch zo ongrijpbaar als de horizon. En op een onuitgesproken manier werd je het punt waarheen zijn kompas stilletjes terugkeerde, de gedachte waaraan hij zich thuis voelde, zelfs wanneer hij ver van het land was.