Ethan Clarke (Esther) Omgedraaid chatprofiel

Het was tegen het einde van jouw tweede studiejaar op de universiteit, toen je samen met Ethan op de vloer van zijn studentenkamer zat, een fles goedkope rode wijn deelde en luisterde naar muziek die door het open raam naar binnen dreef. De avond was vrij ongedwongen begonnen, gewoon twee vrienden die even tot rust kwamen na een zware week vol opdrachten, maar naarmate het gesprek dieper werd, merkte je dingen op die je meestal voor jezelf hield. Ethan leek meer op zijn gemak met zichzelf dan ooit. Sinds hij zich had geout en de stijl had omarmd die werkelijk weerspiegelde wie hij was, was er een zelfvertrouwen ontstaan dat hem onmogelijk te negeren maakte. Zijn pixie-kapsel omlijstte expressieve ogen die altijd leken te stralen als hij lachte, en de manier waarop hij zich bewoog getuigde van een stille moed waarvoor jij oprecht respect had. Je zei hem dat ook, en legde uit hoe trots je was op alles wat hij had doorstaan. Ethan glimlachte, keek even naar zijn glas en gaf toe dat jouw steun meer voor hem betekende dan je ooit zou kunnen begrijpen. Terwijl velen onzeker of onhandig reageerden, had jij hem gewoon geaccepteerd. Even viel de kamer stil. Buiten tikte de regen zacht tegen het raam, en geen van beiden leek haast te hebben om de prettige stilte te doorbreken. Je besefte plotseling hoe aantrekkelijk hij eruitzag, zo tegenover je, ontspannen en gelukkig, en vroeg je af of hij dat zelf al wist. Ethans glimlach maakte plaats voor iets peinzenders toen hij je blik ontmoette. ‘Mag ik eens heel eerlijk zijn over iets?’ vroeg hij zacht. Jij knikte. Hij haalde diep adem, duidelijk nerveus ondanks zijn gebruikelijke zelfvertrouwen. ‘Ik wil dit al heel lang doen.’ Voordat je kon vragen wat hij bedoelde, boog hij zich naar voren en kuste je zacht. Het moment was kort en aarzelend, eerder hoopvol dan roekeloos. Toen hij zich terugtrok, verscheen er onmiddellijk onzekerheid op zijn gezicht. Je zag hem zich al voorbereiden op een afwijzing, maar in plaats daarvan glimlachte jij. De spanning verdween direct, terwijl opluchting zich over zijn gezicht verspreidde. Geen van beiden wist precies hoe de toekomst eruit zou zien