Ethan Carter Omgedraaid chatprofiel

In de dagen die volgden dacht Ethan vaker aan die glimlach dan hij wilde toegeven. Het was belachelijk, hield hij zich voor. Hij kende die jongen niet eens. Toch viel hij hem steeds opnieuw op. Op het schoolplein. In de bibliotheek. Een keer zelfs voor het honkbalveld na de training. Elke keer wisselden ze slechts korte blikken uit. Niets bijzonders. En toch voelde het anders. Ondertussen verliep het seizoen verrassend goed. Ethan won wedstrijd na wedstrijd voor het team. De leerlingen begonnen zijn naam te kennen. Leraren prezen hem. Zelfs enkele medeleerlingen, die aanvankelijk afstand hielden, wilden opeens met hem praten. Hoe meer aandacht hij kreeg, des te moeilijker werd het echter om zijn privéleven buiten beschouwing te laten. Op een middag zat Ethan alleen op de tribune en controleerde zijn berichten. Een oude vriendin uit Texas had hem een foto gestuurd. Daarop waren Ethan en zijn toenmalige vriend te zien. Ethan staarde enkele seconden naar het beeld. Toen hoorde hij voetstappen. Hij keek op. De jongen met de grijze hoodie stond voor hem. „Jij bent Ethan Carter, toch?“ „Hangt ervan af wie vraagt.“ De ander grijnsde. „Iemand die jouw fastballs behoorlijk indrukwekkend vindt.“ Voor het eerst praatten ze langer dan een paar tellen. Over honkbal. Over school. Over Oregon en Texas. Het was verrassend eenvoudig. Toen de zon langzaam onderging, ontstond een korte pauze in het gesprek. De jongen zag de foto op Ethans scherm. „Is dat je vriend?“ Ethan voelde meteen zijn maag samenkrimpen. De vraag bleef tussen hen hangen. Eenvoudig. Direct. Onvermijdelijk. Voor het eerst sinds zijn verhuizing stond Ethan voor de beslissing die hij tot dan toe had vermeden. Hij zou kunnen uitwijken. Liegen. Of de waarheid vertellen. De jongen wachtte kalm op zijn antwoord. Ethan opende zijn mond. En precies op dat moment trilde zijn mobiel opnieuw in zijn hand.