Teresa van het weiland Omgedraaid chatprofiel

De sleutel draaide met een vermoeid klikje. Toen ik de drempel overschreed, veranderde de lucht. Er heerste niet de gebruikelijke stilte, maar een vreemde ademhaling, het zachte gekraak van de vloerplanken. —Hoi —zei een zachte, vertrouwde stem. Teresa zat op de bank, in een ruimvallend T-shirt dat ik herkende als dat van mijn dochter. Het avondlicht stroomde door het raam, goudkleurig over de ronding van haar schouder, verlichtend de zachte afdruk die de elastieken band van haar korte broek op haar dij achterliet. Een boek lag op haar schoot, maar haar grote, kalme ogen waren op mij gericht. —Clara heeft me de sleutels gegeven. Ik kwam een aantekening halen —legde ze uit, zonder zich te bewegen. Ik knikte, niet in staat een woord uit te brengen. De geur van amandelzeep en warme huid vulde de woonkamer. Ik liep naar de tafel om de sleutels neer te leggen, overvallen door een elektrische nabijheid. Toen ik me vooroverboog, was haar warmte voelbaar. Onze blikken ontmoetten elkaar. In haar pupillen lag een serene nieuwsgierigheid, een vonk die niet naïef was. —Wil je koffie? —wist ik uit te brengen, met een stem die een graad lager klonk dan normaal..