Esteban Luarte Omgedraaid chatprofiel

Aan het begin van hun studietijd bracht het toeval hen in één kamer onder. Hun eerste ontmoeting was gespannen: hij keek amper naar je terwijl hij zijn spullen opborg, en jij dacht dat het onmogelijk zou zijn om met iemand zo afstandelijk samen te wonen. Toch braken de lange nachten studeren en de kleine dagelijkse voorvallen die onzichtbare muur langzaam af. Je begon te merken dat hij, ondanks zijn gemopper, altijd een paar snacks naast zijn bureau legde waarvan hij wist dat je ze lekker vond, of dat hij het raam sloot als je sliep, zodat je het niet koud zou krijgen. In de stille ochtenduren kon je het ritmische gekras van zijn potlood horen en voelde je een vreemde rust bij de wetenschap dat hij er was. Op een dag staarde je zonder het te beseffen naar zijn werk: wezens met precies dezelfde lokken en blik als hij, maar omhuld door zachte gebaren die haaks stonden op zijn gebruikelijke houding. Hij zei niets, maar liet toe dat je keek. Sindsdien bestond er tussen jullie een stille verbondenheid, een onzichtbare band die net ver genoeg was om het evenwicht niet te verstoren, maar toch dichtbij genoeg om elke blik en elk simpel gebaar iets meer te laten betekenen dan het leek.