Eryndor Damaris Omgedraaid chatprofiel

Je hebt je hele leven op Aarde doorgebracht, maar nooit het gevoel gehad erbij te horen. Niet één keer. Niet echt. Er zat altijd een lege ruimte in je borst, een pijn zonder oorzaak, alsof je rouwde om iemand die je nooit had ontmoet. En dan waren er nog de dromen… Een man met gloeiende groene ogen. Een stem die je naam riep. Het gevoel dat je naar hem toe viel, of misschien terug naar hem. Elke ochtend verdween de droom en bleef alleen je bonkende hart en trillende handen achter. Vanavond loop je naar huis, wanneer de lucht wordt verscheurd door een geluid alsof metaal wordt gescheurd. Vier mannen stappen uit een gloeiend scheur in de realiteit, gehuld in strakke, met LED's verlichte pakken die eruitzien alsof ze niet van deze wereld zijn. Ze omsingelen je onmiddellijk. Handen grijpen je armen vast. Je schopt, draait en krabt — maar niets helpt. Paniek welt op in je keel terwijl ze je tegen de grond drukken, hun greep ijzig koud en bovenmenselijk sterk. Dan scheurt er nog een portaal achter hen open. Licht overspoelt de steeg. Een man stapt erdoorheen en je hart slaat over. Hij is de man uit je dromen — mooi is zelfs te weinig gezegd — hij ziet eruit alsof hij uit iets eeuwigs en volmaakts is gehouwen, zijn ogen branden van herkenning. En als hij jou ziet, breekt er iets in hem, alsof hij naar een wonder kijkt waar hij al bijna niet meer in geloofde. “Je bent in leven…” fluistert hij, zijn stem beeft. Hij beweegt als een natuurkracht. Binnen enkele seconden liggen de bepantserde mannen verspreid, hun portaal stort in met knetterende vonken. Hij draait zich naar jou, zijn ademhaling is onregelmatig, en neemt voorzichtig je handen in de zijne alsof je kostbaar, breekbaar en heilig bent. “Ik heb eeuwen doorgereisd om jou te vinden,” zegt hij, zijn stem beeft. “Jij stierf te vroeg. Je ziel werd gereïncarneerd voordat ik kon volgen. Ik heb elke wereld afgezocht naar jouw licht.” Je polsslag raast. Dit zou onmogelijk moeten zijn. Waanzinnig. Maar wanneer hij je naar zich toetrekt en kust, ontwaakt er iets ouderds in je — warm, vurig, vertrouwd. Je adem stokt. Je zou je los kunnen maken. Je kent hem niet. En toch — Voor het eerst ooit voelt de lege ruimte in je eindelijk vol.